zaterdag 20 december 2014

Colombianen zijn rijker dan Amerikanen.


Een leuk verhaal en daarom maar eens herhaald omdat we toch in een  Kerststemming zijn.

Een Colombiaan vroeg aan zijn Amerikaanse vriend hoe het toch komt dat de Colombianen zo ontzettend arm zijn.
De Amerikaan antwoordde, dat hij dat toch helemaal verkeerd zag.
Als je in Colombia bij de benzinepomp komt hebben jullie zoveel geld, dat jullie 3 keer zoveel  betalen voor een "gallon" benzine dan wij in de States. En jullie betalen zelfs 10 keer zoveel als in Venezuela.
 Jullie betalen ongeveer 80% hogere prijzen voor electriciteit, telefoon en mobiel bellen als in de VS.
Jullie betalen ongeveer 3 keer zoveel voor een bankrekening en je creditkaart. In Florida betaal ik 2% BTW (in andere staten is dat wat hoger) omdat we in financiële problemen zitten. En hier in Colombia betaal je 16% IVA (BTW). Dan hebben jullie ook nog belastingen op luxe goederen, zoals wijn, bier, sigaretten etc. En dat kan wel tot 320% oplopen. En jullie betalen belastingen op inkomen, op de rente van je vermogen,  op auto´s, op bezittingen, op het gebruik van de auto, en daarover betaal je dan ook weer 16% IVA, en natuurlijk de lokale belastingen. Jullie moeten zwemmen in het geld als je dat allemaal kan betalen.
En dan hebben jullie ook nog al die natuurrampen, die overstromingen, de modderstromen , aardbevingen, de immense corruptie, en dan toch nog zwemmen jullie in het geld om dat allemaal te betalen.

Nee de armen dat zijn wij, de Amerikanen: wij betalen onder de 3000 dollar geen inkomstenbelasting. Jullie hebben het geld om particuliere beveiliging te betalen, bij scholen, bij ziekenhuizen, bij alle banken. Wij hebben geen geld om die private beveiliging te betalen, wij moeten het doen met de lokale politie.
Wij zijn in de VS zo arm, dat de scholen ons de studieboeken voor de kinderen uitlenen, omdat ze veronderstellen dat wij niet het geld hebben om die boeken te kunnen kopen.
Ik verwonder me altijd als ik zie dat ze in Colombia voor een lening rustig 26 tot 34 % rente per jaar betalen.
Dan ben je pas echt rijk, als je dat kan betalen.
Wij betalen in de VS ongeveer 8% (iets minder) voor een lening, omdat we niet in staat zijn meer te betalen.

En dan nog iets:
In Colombia meer dan 30% van de beroepsbevolking werkt niet, maar genieten op straat van het mooie weer en doen zo nu en dan een circus-act voor stilstaande auto´s. Hoewel de DANE zegt dat dat mensen zijn , die de stoep bevuilen met hun pirouettes en hun jongleurskunsten op straat bij de stoplichten,
En men vertelt me dat de Colombiaanse ambassadeurs, de ministers en de senaatsleden enorme salarissen ontvangen, waar men in Nederland de vingers bij zou aflikken. En dat zonder rekening te houden met de smeergelden en de commissies die ze krijgen bij de grote contracten.

DAT IS PAS LEVEN IN RIJKDOM.


vrijdag 19 december 2014

De jeugd heeft de toekomst ?

Een mooi gezegde: de jeugd heeft de toekomst.
Maar hoe zit dat dan met die jeugd in Colombia?
Allereerst: er is niet zoiets als de jeugd in Colombia. Er zijn kinderen die opgroeien in omstandigheden zoals we die in Nederland kennen, met werkende ouders , een auto voor de deur en een finca (een buitenhuis) om er de weekenden heen te gaan.
Maar er is een heel grote groep aan kinderen waar het heel wat minder goed mee gaat. Hier zijn een heleboel probleemjongeren. En allemaal autochtoon. Arm, weinig onderwijs en hoe hun toekomst eruit moet gaan zien? Dat is mij eerlijk gezegd een raadsel.
Hoe komt dat dan?
Laten we eens beginnen bij het begin.
We beginnen bij de geboorte. Daar begint voor een heleboel kinderen al het probleem.
In Antioquia, een departement van Colombia met ruim 6 miljoen inwoners, worden van de 20.000 geboorten die er plaats vinden in een jaar, er 6000-8000 kinderen geboren bij minderjarige moeders.
Loop je hier in de stad, dan zal je kinderen zien met kinderen. Meisjes van 16 of 17 jaar met een kind op de armen in een deken gewikkeld.. En soms hebben die kinderen een kind dat al kan lopen.
Gevolg: de moeder, ook een kind kan haar middelbare school niet afmaken en moet gaan werken.
En de baby? Tja wie gaat daar voor zorgen? De moeder is 17 of jonger en de vader is vaak ook niet veel ouder. Geld is er niet want ze zaten op school. Voor de oma en opa is er dus een mondje bij. Maar er is niet meer geld, want er is geen kinderbijslag zoals in Nederland. En die opa en oma zitten vaak zelf ook krap.

Dus de problemen beginnen vaak al bij de geboorte.

En dan komt de tijd dat het kind naar school gaat. De lagere school.
Wat leren kinderen hier op school?
Dat vraag ik me ook geregeld af.
Een voorbeeld. Iedereen weet in Nederland wel waar Maastricht ligt. Maar in Colombia moet je niet raar kijken als je een meisje spreekt, die de middelbare school achter de rug heeft niet weet waar Tunja ligt.  Tunja is de (mooie) hoofdstad van Boyaca. Erger nog: ze weten soms niet eens dat Tunja bestaat. En dat meisje heeft dus van haar 5e tot haar 17e op school gezeten.
Vaak denk ik dat ze helemaal niets leren daar op die school.
De ellende begint al bij de lagere school. Allereerst hebben ze slechts in de ochtend of in de middag school. Totaal hebben ze 4.5 uur per dag school. Vroeger was dat 6 uur per dag, maar omdat er zo ontzettend veel kinderen zijn hebben ze ervoor gekozen dat de kinderen dan maar wat minder uren les moeten krijgen. Ze krijgen wel meer huiswerk te doen, maar ja: dan moeten de ouders meehelpen het huiswerk te maken. Ouders die zelf werken, soms zelf nauwelijks geschoold zijn en vaak is er sprake van gebroken gezinnen, want de vader is er lang niet altijd en zit bij zijn nieuwe vriendin. Wat kan je verwachten van een vader midden in zijn puberteit?
En daar gaat dus de lagere school.
Er is niet genoeg huisvesting en er zijn niet genoeg onderwijzers voor de kinderen. De snelle bevolkingsgroei zorgt niet alleen voor honger maar het zorgt ook voor geestelijke armoede.
Er zijn niet genoeg leraren. Op het platteland zetten ze soms maar een willekeurige moeder voor de klas die zelf geen middelbare school heeft maar in ieder geval de kinderen van straat weet te houden.
De kwaliteit van de middelbare school is vaak niet veel beter. Weliswaar krijgen de leerlingen dan 8 uur les per dag, maar ook hier spelen allerlei factoren een rol die ervoor zorgen dat die middelbare school geen groot succes wordt:
kwaliteit van leraren en lesmateriaal is vaak onder de maat
schoolverzuim is groot, met name in de arme wijken, en dorpen: niet zelden moeten de kinderen werken of ze gaan niet door familieomstandigheden (ouderlijk toezicht ontbreekt.
bedreigingen op sommige scholen: bendes persen kinderen af om geld te betalen anders mogen ze de school niet in.
ook de guerrilla kan in sommige dorpen het leven van kinderen en leraren zuur maken en soms over gaan tot gedwongen rekrutering van kinderen en zelfs het doodschieten van leraren.
Wat te denken van het verhaal van Carlos in Puerto Salgar, een jongen die ik tegenkwam op doorreis. Puerto Salgar is een dorpje aan de Rio Magdalena. Het was er enorm warm toen ik daar op een namiddag aankwam.  Als je vanuit Medellin naar Bogota gaat via Puerto Triunfo dan zie je net na de brug over de Rio Magdalena een bordje met een pijl naar rechts staan, met de naam Puerto Salgar.
Puerto Salgar is geen toeristische trekpleister. Een dorpje aan de rivier, geteisterd door de warmte. Maar toevallig stopten we er op een zaterdagnamiddag. Het was nog drukkend warm om 18.00 uur.

Op de stoep voor de kerk stonden 2 jongens met een stuk of 8 doorzichtige plastic buizen gevuld met tja... met wat. Het leek op een soort wijn of port. Maar ja dit waren heel dikke buizen van 120 cm hoog en er zat dus makkelijk zo´n 20 liter vloeistof in. Nee dat kon geen wijn of port zijn , want driekwart liter wijn kost hier vlug 15.000 pesos (port is er hier nauwelijks) en dan zou je vlug op 2 en een half miljoen pesos aan inhoud komen. En 160 liter port, probeer dat maar eens bij elkaar te vinden in Colombia,
Dat klopte, want het was water met een kleurtje. Voor het trouwfeest zo vertelde Carlos, één van de jongens. Na mijn vraag vroeg hij gelijk waar ik vandaan kom. Want na 1 woord Spaans is voor iedereen duidelijk dat ik geen Colombiaan ben (en nooit zal zijn ook).
Toen ik het hem vertelde, zei hij gelijk : "Nederland". Met een duidelijke rrrrr. Hij had een tante die daar woonde.
Even praten en ik vroeg wat hij eigenlijk deed. Wel, vertelde hij,  ik werk zo nu en dan voor die man daar met die winkel aan de overkant, vaak in het weekend om zalen in te richten voor feestjes. Dus voor trouwfeestjes of voor de Quinceañeras. Dat zijn feestjes voor meisjes die 15 jaar zijn geworden. En ouders hebben die het geld hadden (geleend vaak) om een groot feest voor hun dochter te geven.
Nu wil het geval dat ik iedereen altijd vreselijk jong vind. Mijn tandarts in Medellín is 25, maar ik dacht oorspronkelijk dat ze nog maar net 18 was, omdat ze op een nogal tiener-achtige manier sprak met haar assistente over een feestje en haar vriendje waar ze het mee ging uitmaken.

Ik vroeg Carlos hoe oud hij wel was. Ik dacht 18, maar hij was pas 14 vertelde hij. Ga eens staan dan, want je bent zo groot, vroeg ik. En aan de manier waarop hij ging staan zag ik dat hij nog moest wennen aan zijn eigen lengte en zijn eigen lichaam. Slungelig. Dat is internationaal dus. Dat lichaam was allemaal pas gegroeid, hij was groter dan ik, maar hij moest er zelf nog aan wennen.
Je zit dus op school? Was mijn volgende vraag. Nee, want mijn ouders zijn allebei dood.
Dat sloeg bij mij in als een bom. Ik was een paar seconden stil, zo vlak voor de kerk, tussen de feestversiering. Ik dacht even aan mijn eigen ouders. Ja ik ben ook wees, en ik mis mijn ouders altijd, maar op mijn leeftijd mag ik wel wees zijn. Hem, Carlos.  is groot onrecht aangedaan wilde ik in een opwelling de kerk in schreeuwen, richting God, waar op dat moment een mis werd gehouden.
Hij vertelde spontaan dat zijn vader was doodgeschoten toen hij 2 jaar oud was. En zijn moeder werd niet lang daarna hard ziek en stierf op zijn 5e levensjaar. Zij ogen richtten zich naar de grond en ik zag dat hij aan haar zat te denken op dat moment. Oh God, wat is nou jouw Gerechtigheid? Dat dacht ik, maar dat zei ik niet.
En wat gebeurde er daarna? Vroeg ik.
Toen ben ik in huis gegaan bij mijn tante. En daar woon ik nu. Maar die wil niet dat ik naar school ga (dat kost geld, uniformen, schriften en zo).
Ze zet me ´s-morgens om 08.00 uur op straat en wil me de rest van de dag niet zien. Ze slaat me ook zo nu en dan.
En dan eens in de 2 a 3 weken heb ik een klusje en verdien dan 20.000-30.000 pesos ( een tientje)

In mijn hart wilde ik hem zo meenemen. Puerto Salgar is een dorpje van bijna niks, behalve die kerk dan. Waar ze bidden voor , tja voor wat?
Er is wel een bibliotheek, vertelde Carlos. Ik heb ´m gezegd dat hij toch echt naar school moest gaan en dat dat erg belangrijk voor hem is en dat er misschien mensen bij die bibliotheek zijn die hem op weg kunnen helpen.
Probleem is ook dat zijn tante natuurlijk niet het geld heeft voor dat soort zaken. Eigenlijk ook niet het geld om zo´n jongen te onderhouden, maar dat wel doet omdat het de zoon is van haar overleden zus. Die tante is ook niet de schuldige, ze heeft er een extra last  bij genomen omwille van haar overleden zus. Zo´n kind kan je niet op straat zetten immers.
Zo gaat dat vaak hier met adoptie. Totaal ongeregeld worden kinderen in families opgenomen. Families die er eigenlijk geen nieuwe kostganger bij kunnen hebben. Maar het alternatief: kind op straat (en uiteindelijk in een tehuis van de ICBF) dat willen ze voorkomen. Want in een tehuis dat is eigenlijk nog erger. Het is uiteindelijk toch je familie.

En zo zijn er tienduizenden , zeg maar rustig miljoenen kinderen hier die opgroeien in  lastige situaties. Bij Carlos door het geweld en door natuurlijke doch vroege dood van de moeder. Die natuurlijke dood komt hier ook meer voor, omdat gezondheidszorg in dorpjes vaak lastiger is. Je moet eigenlijk naar een ziekenhuis in de stad, maar hoe, wie betaalt het vervoer en wie zorgt voor de kinderen.

Carlos was communicatief sterk: hij was in staat mij in 10 minuten vertrouwen te schenken en zijn verhaal te doen. Het was emotionerend voor mij. En ik denk er nu , 10 dagen na dat gesprek, nog steeds aan. Hij kwam opeens los en ik zag aan hem dat zijn hele verleden als kind weer aan zijn ogen voorbijging. Hij keek neer. Ik greep hem beet bij de schouders en drukte hem op het hart dat hij echt met mensen in het dorp moest gaan praten, dat hij naar school moest gaan en zijn bachillerato (diploma middelbare school) moest halen. Op zijn minst. Ik hoop dat ie dat doet.
Met name de familieomstandigheden spelen een heel grote rol bij de ontwikkeling van het kind. Bienestar , ofwel de ICBF (Instituto Colombiano de Bienestar Familiar) heeft meer dan 2 miljoen kinderen direct of indirect onder toezicht. Meer dan een miljoen kinderen zijn uit huis geplaatst en in opvangtehuizen of pleeggezinnen ondergebracht. De rest van de kinderen is wel bij vader en/of moeder of bij familie maar worden in de gaten gehouden of het wel goed gaat.
Gebroken gezinnen zijn hier aan de orde van de dag. Hoe kan het ook anders als je op je 16e al een kind krijgt van een jongen die ook net 17 is. Dit zijn pubers met kinderen
In Nederland hebben we natuurlijk een sterke overheid, die allerlei instituties heeft waardoor kinderen behoorlijk verzorgd kunnen worden. Ja, ook in Nederland hebben we probleemjongeren en ook die moeten vaak in opvangtehuizen hun leven slijten. Maar dat zijn randgroepjongeren. In Colombia gaat het om heel grote groepen kinderen die een zorgelijk bestaan hebben. In veel wijken zijn eigenlijk bijna alleen maar probleemjongeren, met een enkeling zo hier en daar die zich wel weet op te werken. .  En daarnaast is er weliswaar de ICBF en wordt adoptie in meerderheid nu door Colombiaanse gezinnen zelf gedaan  (omdat ze het hier beter krijgen) , desalniettemin vallen er miljoenen kinderen buiten de boot en groeien kansloos op.
De jeugd heeft de toekomst.  Maar als dat waar is, dan ziet de toekomst er voor Colombia niet best uit.

donderdag 18 december 2014

Toerisme in en rond Medellín

Er is naar Europese maatstaven zeer weinig toerisme in Medellín. Het is een stad die nog ontdekt moet worden door de toeristen. Zeker de moeite waard bij een bezoek aan Colombia. Colombianen die ik ken vinden Medellín vaak de mooiste stad van Colombia. Bogota is ook mooi, maar het is daar nogal koud.
Medellín heeft een aangenaam klimaat, met een gemiddelde temperatuur van 27 graden. Het heet dan ook de stad van de eeuwige lente. En de stad zelf is heel mooi om door te wandelen, met parken en leuke winkelstraatjes, pleinen met mensen die muziek maken. Dansen soms op straat.

Dat er hier weinig toerisme is heeft, vooral te maken met de gewelddadige geschiedenis van Colombia en die van Medellín in het bijzonder. De naam van de stad is verbonden met die van Pablo Escobar en het drugskartel.
Maar Medellín is veranderd, ten goede. De veiligheid is enorm verbeterd t.o.v. de jaren 90.

En er komen toeristen dankzij die verbeterde veiligheidssituatie.
Let wel op: veiligheid is een subjectief begrip , zowel in Nederland als in Colombia. Ik adviseer dan ook altijd aan mensen die hier niet bekend zijn en ook nimmer in een land buiten West-Europa geweest zijn hier de eerste keren niet zonder begeleiding de stad in te gaan. Er zijn hier een aantal dingen die je wel en die je niet kunt doen.

In de week van de Feria de las Flores zijn er circa 5.000 toeristen geweest. Een deel daarvan kwam uit het buitenland. Eigenlijk is dit (en de tijd rond de Kerstdagen) de belangrijkste tijd om als toerist in Medellín te zijn.
De mensen die hier komen zijn erg enthousiast over Medellín en de omgeving. De stad heeft veel te bieden, zeker in de tijd van de Feria.
Er is fraaie architectuur, soms zeer modern, en kunst, zoals de beeldentuin van Botero in het centrum van de stad.
De direct omgeving van Medellin is redelijk veilig voor toeristen.
Leuke plaatsen om te bezoeken: Santa Fé de Antioquia, Barbosa, Guatape, El Peñol, Fredonia, La Pintada. Om maar wat plaatsen te noemen. Er kan zelfs gekampeerd worden in Santa Fe en in La Pintada. In La Pintada heb je wel kans dat er soms een leguaan van anderhalve meter langs of in de tent loopt. Lijkt me erg gezellig. Juist met Colombianen op zo'n camping kan je de grootste lol hebben. Het zijn hartelijke mensen. Vroeg opstaan is er dan echter niet meer bij.

Andere attracties in de stad zelf: de Jardin Botanico, Parque Norte (meer voor de Colombianen zelf), Parque Explora (met fraaie aquaria). De "Cerros" (parken in de stad) worden nu door de gemeente beschermd, zo goed en zo kwaad als dat gaat.
Van de cerros is die van " El Volador" de grootste en zeker de moeite van een klim waard. Je hebt een mooi uitzicht over de stad en er zijn (stukjes) fraaie natuur. Helaas worden de cerros voortdurend bedreigd door lieden die andere bedoelingen hebben met de parkjes. Je ziet bv illegale hekken staan. Gewoon om zich grond toe te eigenen.
Ja het is hier overal een beetje het Wilde Westen.

En men is bezig de stad aantrekkelijker te maken, bv ook met wandelroutes langs riviertjes, bv de Ayura bij Envigado. Wandelen langs de Ayura is een aanrader: ook makkelijk met de metro te bereiken en een rustige natuurrijke wandeling naar een mooi park.
Tevens kan men nu vrij gemakkelijk aan een toeristische kaart van Medellín komen, gratis. Dat was er vroeger niet. Er zijn ook kleine informatiekiosken voor toeristen op belangrijke punten in de stad. Er zijn ook speciale toeristenbussen (Turibus), die langs alle belangrijkste attracties van de stad gaan. In de omgeving van Medellín is men van plan de trein weer te laten rijden naar Cisneros. Voor de mensen in de dorpjes daar een geweldige opsteker. En ook voor het toerisme, want zo'n reisje is erg mooi, zie ook mijn verslag naar Cisneros.
Gezien de enorm verbeterde veiligheid de afgelopen 6 jaar en de enorme inzet van de overheid op het gebied van het toerisme zie ik het toerisme de komende jaren verder gaan toenemen in en rond Medellín.

Turibus, Medellin

woensdag 17 december 2014

De rol van de vrouw in Colombia

De rol van de vrouw in Colombia is treffend. Dat is me in de loop der tijd hier opgevallen. Zodanig, dat ik er al lange tijd iets over wilde schrijven, mede omdat ik via reacties heb begrepen, dat er behoefte is aan informatie over de positie van de vrouw in Colombia.

Het beeld dat je krijgt van vrouwen hier is dat van zelfstandige vrouwen, die ook onder soms moeilijke omstandigheden feitelijk alles voor het gezin regelen. Of moeten regelen, bij afwezigheid van de man. En het kan zijn, dat de man er wel is, maar zich niet interesseert voor gezinszaken.

Er zijn veel één-ouder-gezinnen. 84% van de kinderen zijn buitenechtelijk. In Antioquia is van de zwangere vrouwen 10% onder de 18 jaar. En slechts 20% van de stellen zijn getrouwd. Dat is het laagste cijfer van de hele wereld. 45% van de mensen is ongetrouwd en heeft geen vaste relatie.  (bron Semana)

Maar ook bij "complete" gezinnen zijn de vrouwen de regelaars, de beslissers, de doeners, de verantwoordelijken. Juist niet alleen voor zichzelf, maar voor het gezin en soms ook verder: voor de familie.
De vrouwen zorgen voor de kinderen, de school, het geld voor de aanschaf van apparatuur als koelkasten enzovoorts. De inrichting van het huis. En ze zijn initiatiefrijk.

Een vriend van mij vertelde: in Colombia heerst het matriarchaat.
Dat stemt overeen met de indruk die ik had: maar dan wel beperkt tot het gezin. De politiek en al het geweld op straat: dat is vooral een mannenzaak.
De vrouw is degene die voor het gezin beslist. Bij de Indianen in Colombia (en ook elders) is overigens de man de baas, ook in het gezin. Daar is de vrouw wel ondergeschikt. Dit werd mij verteld. Doch dat geldt in ieder geval niet voor de Wahuu-stam in Guajira: de chef van een rancheria daar was een vrouw. En ze wekte zeker niet de indruk ook maar enigszins onderdanig te zijn aan wie dan ook. Ik kom hier later ( Guajira) nog op terug.


De man in Colombia zie ik helaas soms terug als onverantwoordelijk ten opzichte van het gezin. En ook veronachtzaming van vrouw en kinderen: hij gaat gewoon zijn eigen gang. Ja natuurlijk lang niet allemaal, maar wel een significante minderheid van de mannen. Het valt gewoon op. Onverantwoordelijk gedrag: men laat de vrouw in de steek voor andere lusten: drank, gokken en ook andere vrouwen. Het is geen schering en inslag hier, maar het valt wel op.

Dat wil niet zeggen dat door die rol van de vrouw alle problemen zijn opgelost voor het gezin. Integendeel. Juist het feit dat de man zijn verantwoordelijkheid helaas soms niet neemt of er domweg niet is, zorgt er ook voor, dat er kinderen zijn die een normaal gezinsleven moeten ontberen. Kinderen met ouders, die verslaafd zijn aan alcohol of drugs zijn geen uitzondering. De gemeente beschouwt dit als een groot probleem: de kinderen zijn de toekomst. En er zijn veel kinderen in Medellin.
Daarom zijn er specifieke kleinschalige hulpprojecten van de gemeente voor deze gezinnen.

maandag 15 december 2014

Waarom we nijlpaardvlees moeten eten in Colombia


Geschat wordt dat er momenteel circa 60-90 nijlpaarden zijn in de Hacienda Napoles en daarbuiten in de Rio Magdalena. Exact weten ze het niet. Onlangs zijn er een stuk of 12 nijlpaarden teruggebracht uit de rivier naar de Hacienda Napoles. En ik moet zeggen dat ze het een mooi verblijf hebben in de Hacienda. Een behoorlijk grote vijver , met een fraai uitzichtpunt voor de nijlpaarden op de bezoekers die daarvoor speciaal op een verhoging zijn gezet.   Maar het hekje dat ons bezoekers moest beschermen tegen aanvallen van  nijlpaarden was niet erg indrukwekkend. Dertig centimeter hoog een paar ijzeren draadjes aan houten paaltjes, dat was het hek. Daar wandelt zo´n beest gewoon doorheen als hij  een slechte bui heeft. En nijlpaarden hebben regelmatig last van een slechte bui. In Afrika worden er 250 mensen per jaar gedood door een nijlpaard. Daar wonen natuurlijk meer nijlpaarden dan in Colombia, maar in Colombia  gedijt het beest goed. Ze hebben geen vijanden en er zijn zelfs een stel minkukels die zichzelf als vrienden van het nijlpaard hebben opgeworpen in Colombia.

Als een nijlpaard zo groot als een mug was geweest en hele volksstammen met de één of andere enge oerwoudziekte had uitgeroeid, dan was er echt niemand geweest die er ook maar een zier om had gegeven als iemand met een vliegenmepper al die beestjes had kapotgeslagen.

Maar de nijlpaard is groot en je kan er leuke aaibare poppen van maken
Waarom worden er van die gemene rot beesten poppen gemaakt ?

Een beer is ook helemaal niet aaibaar. Mijn oom moest destijds in Canada snel naar zijn kano rennen voor zijn leven. Hij had ongetwijfeld van die rot beer verloren als de afstand tussen hem en dat beest iets kleiner was geweest. Helemaal geen prettige beesten. En nijlpaarden ook niet , meneer of mevrouw de dierenliefhebber.

Laten we er geen doekjes om winden en eindelijk de waarheid zeggen over deze allochtonen. Het zijn geen aardige beesten die hier helemaal niet thuis horen en alleen maar schade berokkenen aan de mooie flora en fauna van Colombia zelf.
Laten ze ze maar terugsturen naar hun eigen land. Kunnen ze daar rotzooi trappen.


Maar volgens mij is de allerbeste oplossing om ze af te schieten en het vlees aan de mensen in die arme dorpjes te geven die daar in de omgeving te lijden hebben gehad van die beesten. Die kunnen dan voor een paar jaar empanada´s gevuld met nijlpaardgehakt eten. Iedere dag, Twee nijlpaarden in één klap. Je hebt een oplossing voor de honger en je hebt een ongewenst element in Colombia uitgeroeid.


Het gaat zo goed met die nijlpaarden lees ik vandaag in Semana, dat er binnen 10 jaar circa 400 nijlpaarden in Colombia zullen leven. En binnen 20 jaar zijn het er 4.000.

Er zijn zo van die voorspellingen die me ergens doen hopen dat ik dat niet meer hoef mee te maken.


zondag 14 december 2014

Vakantie



Het is nu de grote vakantie in Colombia. Tot 2 januari zullen er een aantal blogs uit het verleden worden herhaald .


donderdag 11 december 2014

Alweer corruptie ontdekt in het leger



En er is alweer een schandaal in het leger. Nu bij de Quarta Brigada in Medellin. Een heel netwerk van corruptie waar ook nog eens 2 generaals bij betrokken zijn. Een stel militairen is opgepakt.

Aan de ene kant wordt dus de FARC getroffen doordat militairen ze  flink achter de vodden zitten. Maar ondertussen verliezen de FFAA (het Colombiaanse leger) de veldslag  want allerlei militairen van laag tot hoog worden opgepakt en achter de tralies gezet wegens hoogverraad (Gorgona) verkoop van wapens falsos positivos (nog steeds) en corruptie.  En één van de betere generaals (Alzate) is teruggetreden omdat hij ontvoerd werd.

Deze week zei iemand op de TV dat leger en politie de laatste jaren meer vertrouwen hebben gekregen van de Colombiaanse bevolking.
Ik ben het daar niet mee eens. Ja ze scoren in enquetes altijd hoog. Hoger dan bv leden van het Congres als het om aanzien gaat . Maar dat zegt meer over het Congres dan over het leger.