Correa verder in problemen

Dit soort nieuws zal het journaal in Nederland wel niet halen: de flapdrol van Marijnissen is daar immers topnieuws.

De heer Correa, president van Ecuador, komt nu steeds verder in de problemen door meerdere aanwijzingen dat hij voor zijn verkiezingscampagne geld heeft ontvangen van de FARC. Waren eerst de aanwijzingen (de laptops van Reyes) nog niet 100% proof , Ecuador zei dat het Colombiaanse propaganda was, nu zijn er videos van een top-boef ("Jojoy") van de FARC die de brief van Tirofijo (wijlen-Marulanda) voorleest waarin wordt gesproken over het geld, 100.000 US-dollars voor de campagne van Correa. Nadere informatie: El Colombiano 18 juli,pagina 11a.
Nu Chavez nog , klik hier voor wat meer over de verstrengelingen FARC/Chavez. De connectie loopt o.a. via Generaal Carvajal van Venezuela, die een machtige positie inneemt aldaar.


Marulanda en Chavez

Veiligheid in Colombia

Er is mij al een paar keer gevraagd iets over de veiligheid hier te schrijven. Colombia is een prachtig land, maar hoe veilig is het hier?
Het verhaal is geactualiseerd vandaag 16 juli.
Mijn verhaaltje is natuurlijk altijd gebaseerd op persoonlijke indrukken, opgedaan in de tijd dat ik hier woon in Medellín.
Allereerst : lees vooral datgene wat Buitenlandse Zaken over Colombia schrijft. Dat is een genuanceerd verhaal. De veiligheid in Colombia is weliswaar verbeterd, zeker in Medellin en directe omgeving. Maar Colombia is en blijft een gevaarlijk land. Colombia is qua geweldsniveau te vergelijken met Congo of Irak en in een aantal regio's is het hier veel erger dan Irak. Colombia telt tussen de 3 en 4 miljoen vluchtelingen. In 2008 kwamer er circa 380.000 mensen bij, bron UNHCR, Global Trends. (PDF-document)
En zie ook: Colombiareports van 16 juni 2009.
En mensen slaan niet voor niets op de vlucht. Het land heeft de meeste doden te betreuren als het om bermbommen gaat (1100 per jaar).
Dus altijd opletten. Reis niet 's avonds en in de stad zorg altijd voor 10.00 uur binnen te zijn. We hadden ook een dreigbriefje gehad om na 10.00 uur niet naar buiten te gaan. Nou dat doen de meeste mensen hier toch al niet.
Overigens was de verdere inhoud van die dreigbrief (die hier wel vaker rondgaat) niet zo fraai, vooral niet voor specifieke doelgroepen.
Maar zoals gezegd hier in Medellin is het in een aantal wijken redelijk veilig. Maar laat je altijd goed informeren. Maak nooit de fout Medellin met Rotterdam te vergelijken. Dan onderschat je de problematiek gigantisch. Ik zal hier verder niet in details gaan, maar de afgelopen 4 dagen ben ik vaker met geweld en bedreigingen geconfronteerd als in de 59 jaar daarvoor in Nederland. Dus geen illusies svp. Ook in Medellin kan het behoorlijk gevaarlijk zijn in sommige wijken. Eind januari en februari zijn hier nog tientallen doden gevallen in 1 weekend bij een strijd om de macht tussen verschillende bendes. Eerder schreef ik al: toevallig hoorde ik , dat er in Medellín in het eerste halfjaar 2009 800 doden door geweld om het leven zijn gekomen. Goed mogelijk, maar het kan ook meer zijn, want van sommige moorden hoor je verder helemaal niks en is de politie vaak ver te zoeken. De moorden waren soms ook erg dichtbij, naasten of geografisch, vlak om de hoek.
Een tijdje geleden vroeg ons neefje waar de moeder van mijn vrouw was, zijn overgrootmoeder. Die is dood, vertelden we. Het neefje (4) vroeg: "En wanneer is ze vermoord? " Toen moesten we uitleggen, dat er ook mensen zijn die op een natuurlijke wijze doodgaan, zonder geweld. Het geweld zit hier dus al snel tussen de oren.
Ik kreeg onlangs aanvullende informatie van een pastoor tijdens een mis voor een overledene. De overledene, een nicht van mijn vrouw, is "gewoon" aan kanker overleden. De pastoor vertelde tijdens de mis over het geweld in Medellin en omgeving. En vertelde over het feit, dat hij die dag al voor 3 mensen een mis had opgedragen, die door geweld om het leven waren gekomen. En hij vertelde dat er in zijn kerk dit jaar wekelijks tussen de 18 en 22 mensen werden herdacht, die door het geweld om het leven waren gekomen. En zei dat er te weinig aan gedaan werd om de mensen te beschermen. Daar wordt hier verschillend over gedacht. Moeilijk te beoordelen. Er zijn hier echter veel mensen in Colombia , doch ook lieden in buurlanden als Venezuela en Ecuador, die veel belang hebben bij het geweld in Colombia.

Toen we later wegliepen bij het crematorium stond familie van de volgende overledene te wachten, met de kist. Een klein groepje mensen was het. Het was voor de crematie van een jong meisje. Vermoord. Waarom, ach wie weet het?
Bij dergelijke ceremonies durven veel mensen niet te komen: bang, dat er nog meer geweld op de begrafenis zal plaatsvinden. Geen zeldzaamheid.
Op jaarbasis is dat dus circa 1000 doden, alleen in Medellin (circa 2.7 miljoen inwoners) en alleen in zijn kerk. Overigens wel de belangrijkste kerk voor deze missen in Medellín. Zou je dat naar Nederland vertalen met 16.5 miljoen inwoners , dan zouden er in Nederland per jaar 6100 moorden plaatsvinden. Het waren er in Nederland in 2008 totaal 159.
Dus hier zijn ongeveer 40 keer zo veel doden door geweld als in Nederland, gemeten naar het aantal moorden/inwonertal. En dat merk je , omdat de doden dan erg dichtbij vallen, geografisch, maar ook inde kennissen/familie kring.
Overigens breekt Caracas het record: weliswaar iets groter dan Medellín (3.1 miljoen inwoners) maar met ruim 3.000 doden op jaarbasis een toppositie.

Ook in de geschreven media (El Tiempo, El Espectador en El Colombiano) wordt zo nu en dan via kaarten de stand van zaken over de dodelijke terreur in Colombia beschreven. En dan zie je, dat op circa 80 kilometer van hier de FARC opereert. Het westen van dit Departement (twee keer Nederland), grenzend aan Choco is gevaarlijk. In Choco is veel geweld (ELN, FARC, para's), maar ook niet overal. Sommige plaatsen kan je naartoe, maar ook hier: laat je goed informeren. Choco is ca 300 km van het zuiden tot Panama, langs de Pacific. Overigens schitterende natuur en walvissen in augustus en september.
Het is ook het probleem vaak, net als in Choco of Putumayo: als de natuur erg mooi is met bossen e.d. dan is er een goeie kans dat daar ook geboefte zit.
Even geleden is er nog een aanval van de FARC geweest in Caceres. Eeen dorpje waar we 2 weken geleden nog zijn langsgekomen, circa 100 km van Medellin.
Er zijn ook dorpjes waar je eigenlijk niet uit kan, omdat de gehele omgeving gevaarlijk is.
Soms is het mogelijk naar dorpjes (en ook wijken hier) te gaan, die weliswaar onveilig zijn , maar doordat de milities gewaarschuwd worden je geen vrees hoeft te hebben. Maar weet wel waar je je bevind op dat moment. En daar kan je dus niet zonder begeleiding reizen. Overigens moet je dat toch niet doen hier ia mijn persoonlijke mening. Je kent het land niet en Medellin is soms verraderlijk: je kan in een wijk lopen met normale huizen (geen sloppenwijk dus), om dan achteraf te horen dat dat daar niet veilig was.

En toch: Colombia is ontzettend mooi, Leticia (hartje Amazone) is veilig evenals een aantal andere gebieden: een deel van Antioquia (bv El Peñol, de Melk-route, Guatape), Bogota, San Andres, de Caribische eilanden van Colombia (bij Tolú) en Cartagena. Maar wel met de belangrijke aantekening: zorg voor begeleiding. En wees altijd op je hoede. En als Hollander (dus voor mij ook) valt dat niet altijd mee. Het Damrak is vele malen veiliger. Vergelijk het maar met links rijden in Engeland: onze reactie is gewoon niet op de omstandigheden ingesteld.
En zoals hier in gedeeltes van specifieke wijken in Medellin, is het zeker niet onveiliger dan in Rotterdam of Capelle. Het grootste gevaar is dan nog een verkeersongeluk. Vergelijk je Medellin en omgeving met zeg 7 jaar geleden is het een wereld van verschil. Vakanties of toeren met je motor of auto was toen uitgesloten. Nu kan het en het wordt volop gedaan. Er wordt gekampeerd in dorpjes waar 10 jaar geleden nog de terreur heerste van de FARC. Maar daarmee is alles (helaas) niet gezegd.
Luister altijd heel goed naar je familie, of je vrienden of bekenden aldaar en ga nooit alleen een wandelingetje maken door een mooi stukje natuur. Want juist waar die natuur zo mooi is... Dus altijd met vrienden of familie.

Soms is de veiligheid verraderlijk. Je gaat ergens naar toe, had alles een beetje gepland, maar je wilt toch nog even die leuke camping zien, en voor je het weet is het donker. Want hier gaat "" het licht uit" rond 6.00 uur 's-avonds. En daar sta je dan in het pikkedonker langs de kant van de weg, met je Colombia-T-shirt. Een zeer opvallend gringo-doelwit voor iedere struikrover. Ja struikrovers zijn er ook hoor. We hebben de boeven hier in alle soorten en maten.
Klik hier voor een document van Reliefweb van 24 juni over de situatie in Ituango, een dorpje waar we op 26 juni in de buurt kwamen. Toen waren er nog 56 mensen gevlucht voor de FARC. Vermoedelijk hebben we een aantal van die mensen (kinderen vooral) gezien, levend in plastic krotjes langs de kant van de weg. Zie het verslag van onze reis naar Tolú.
Op 10 juli in El Colombiano een bericht uit Ituango, circa 80 km ten noorden van Medellín dat een fraai voorbeeld geeft van de situatie hier. Klik hier.
Aantekening hierbij voor de mensen die dit gaan lezen en enig Spaans kennen: een "vereda" is hier in het (Colombiaanse ) Spaans een pad met een aantal huizen erbij.

Drugs

Als je iets wilt zien over de verschrikkingen van de drugs: ga naar Colombia.
Het zou eigenlijk een verplicht bezoekje moeten zijn voor mensen die snuiven, roken of spuiten. Zie de ellende die je aanricht. Overigens:ook de drinkers kunnen hier de ellendige gevolgen zien van illegaal gestookte alcohol.
De ellende is in de eerste plaats het geweld, waarmee de drugshandel gepaard gaat. Mensen die denken progressief te zijn door te snuiven, zijn feitelijk asociaal: de kosten zijn voor het Colombiaanse volk. Voor de gewone werkende mensen in de dorpjes en op het platteland. En ook in de wijken waar de terreur van de drugsbendes heerst. En de gebruiker kan zich er niet mee schoonpraten door te zeggen dat dat een andere zaak is. Nee hij koopt het van die lieden. Dezelfde lieden die mensen bedreigen en uiteindelijk vermoorden als ze niet hun coca kunnen produceren. De drugs zijn ook de bron van de financiering van het geweld. Enerzijds voor de zogenaamde revolutie, dwz andere machthebbers met zeer gewelddadige bedoelingen, gezien de terreur die ze uitoefenen in de gebieden waar ze de baas zijn of waren.
Kennissen vertelden me, dat de FARC de bewoners van huizen die in de weg staan, 15 minuten de kans geven hun spulletjes te pakken om te vertrekken. Daarna wordt het huis in brand gestoken met of zonder mensen erin. Radeloze families, vrouwen kinderen, oude mensjes die hun hele leven daar gewoond en gewerkt hebben moeten kiezen voor de vlucht. Ja waarheen. Ik zag ze langs de weg zitten bedelen, zie mijn reisverslag naar Tolú. En de verwijzingen bij het artikel Veiligheid.
Drugs en onveiligheid hebben hier erg veel met elkaar te maken.
De drugsproducenten willen geen pottenkijkers. De vrede kan hier niet gewonnen worden zonder de cocaïnebendes aan te pakken.

Maar er is meer. Hoe zichtbaar zijn niet de honderden (duizenden wellicht?) hier op straat, verslaafd gemaakt aan de drugs, die hier nu een kommervol bestaan leiden. Meestal flink geschift geworden van de drugs, niet meer in staat voor zichzelf te zorgen, vuil, zwart van de roet, soms geen schoenen, een versleten broek en een gescheurd hemd. De prijs die hij (meestal is het een man) betaalde voor zijn verslaving. Maar hij is een pure egoist: drugs gebruiken voor eigen genot ten koste van honderdduizenden mensen hier (soms ook zijn eigen familie), verdreven of vermoord. En vervolgens is de verslaafde een bedelaar, wederom ten koste van anderen leeft hij voort in de goot. Letterlijk in de goot liggen ze hier bij bosjes.
Ik hoop dat snuivers, prikkers en rokers eens wat beter over hun eigen smerige rolletje gaan denken in deze business. Misschien helpt het als ze eens een jaartje over de straten van Medellín banjeren zoals hun medegebruikers. En ook net als zij, naast hun eigen uitwerpselen liggen te slapen.

Koe-Low-Yok

Zo nu en dan eten we chinees in de stad. Vandaag ook. Na zoveel maanden hier ben je er aan gewend, dat er overal mensen lopen in uniform met wapens. In Nederland is dat niet gewoon. Hier wel. Winkels , banken, winkelcentra en vrijwel alle wijken in Medellin hebben eigen beveiliging. Er lopen ook burgers met wapens rond, al of niet met wapenvergunning, maar die dragen hun wapens niet open en bloot. En rond de Kerst was het vorig jaar verboden om in de stad met wapens te lopen. Er werd teveel geschoten uit vreugde (of om andere reden) met alle ellende vandien.
Bij de Chinees in de stad loopt er altijd een jongen met een riot gun. Gewoon tegen inbrekers. Wij weten inmiddels niet beter. Maar druk heeft ie t niet dus , wat gebeurt er als we een bestelling doen? Ja hoor de Koe-Low -Yok wordt gebracht door die jongen, in de ene hand de lunch, in de andere het geweer.
En toen moest ik toch even lachen: bediening met geweer.

Zondag in Boston

We zijn vandaag geen spectaculaire dingen gaan doen. Ja ons leven is redelijk normaal, hoewel ik vandaag toch spijt had, dat ik geen fotocamera bij had. Een wandelingetje naar Parque Boston, waar we spraken met een oudere vrouw die bloemen en aarde voor planten verkocht. Mijn vrouw zei dat ze die vrouw nog kende van vroeger, want ze heeft vroeger vlakbij gewoond, in de wijk hiernaast, Villa Hermosa. Wat een mooie namen voor de wijken! En hermosa betekent ook nog mooi.
Goed dat oude vrouwtje kwam uit Santa Elena, een dorpje in de bergen. En ze droeg traditionele kleding. Ze staat al 60 jaar bloemen e.d. te verkopen in Parque Boston. De eerste tijd alleen, later samen met haar dochter die er ook niet meer zo piepjong uit zag. Beiden blije gezichten. En toen de kerk uit ging, na de 12-uur mis, kwam de verkoop op gang. Zo ook bij hun buren. Scouts (padvinders) die de kerkgangers toeriepen soep bij hun te kopen voor één of ander goed doel. Even verderop, ook in het park, was een muziektent in beslag genomen door een strijkorkest. Circa 25 jongeren van 12-18 jaar deden ons genieten van klassieke Latijns-Amerikaanse muziek. Allemaal keurig in het zwart, serieuze gezichten. Deze week is de week van de jeugd. Dat stond op een spandoek. Ik vroeg een jongen van de organisatie of er een programma was, wat er allemaal kwam. Voor ik het wist was hij verdwenen. Hij ging naar een kantoor van de wijk, waar programmablaadjes lagen. Na 5 minuten kreeg ik het in handen. Ja , zo zijn de mensen hier meestal: behulpzaam. Het accent wat ik heb (een behoorlijk gringo-accent) wordt normaal gevonden. Hooguit vriendelijk nieuwsgierig uit welk land ik kom. Vrijwel nooit zegt men "wat zeg je" of "wat zegt-ie?". De zeldzame keer dat dat gebeurt, zijn dat mensen die zelf (ook)een afschuwelijk accent hebben. Ze reageren zo niet vanwege xenofobie, maar gewoon omdat ze me raar vinden praten. Zelf praten ze ook heel raar dan, althans dat vind ik, en dan moet ik meestal ook aan een ander vragen wat die man nou bedoelt. Heel leuk dat soort gesprekken, maar wel vermoeiend.
Vanavond komt er reggaeton in het park, dus een hoop herrie.
Park Boston is een gezellig park, waar voor iedereen ieder weekend wel iets te doen is. Voordeel is wel, dat het vrijwel altijd mooi weer is. Zo af en toe regent het warm water. Maar ondanks het regenseizoen, dat nu ten einde is volgens de weerkalender, is het redelijk droog gebleven in Boston. In Itaqui was het wel raak, net als in Caldas. Mensen verdronken, honderden gezinnen hun huisje met spullen kwijt. En dat op 20-30 kilometer afstand. Komt door de ligging van die stadjes , bij de bergen.
Thuisgekomen het nieuws uit Honduras. Want ja dat is niet zo ver hiervandaan. Stom dat ze die man niet gewoon voor het gerecht hebben gesleept. Zelaya was erg impopulair en dacht met een draai naar Chavez langer te kunnen blijven zitten.
Want als er iets populair is in Latijns-Amerika dan is het wel het pluche. Chavez aan de top natuurlijk, die wil 50 jaar blijven zitten, net als Castro. En Zelaya hoopt ook heel oud te worden op zijn presidentszetel. En bedacht dus dat trucje met het referendum, afgekeken van Chavez. Het vervelende is , dat het aanvechtbaar was of dit juridisch niet mocht. Maar het leger, het Parlement en het gerecht was tegen zijn actie. Door hem uit te wijzen krijgt die vent met die veel te grote grote hoed echter alleen maar aandacht en spint Chavez er garen bij. Obama is nog niet klaar met die Chavez vrees ik. Want die laatste betaalt alles, de vliegtuigen voor Zelaya en de demonstranten voor Zelaya in Honduras krijgen 20 dollar de man. Ja er lopen altijd en overal figuren rond die stenengooien en ruiten ingooien leuk vinden.Veel Nederlanders (behalve de gestaalde kaders aldaar) die er wonen zijn blij dat ie is opgehoepeld. En ook heel veel Hondurezen. Maar dat zijn geen stenengooiers, dus die zie je niet op de TV. Die zitten gewoon thuis in angst af te wachten wat er gaat gebeuren en of die vent weer terugkomt.

Crisis in Colombia?

Er is mij gevraagd hoe het zit met de economische crisis in Colombia.
Ik schrijf dit uit persoonlijke ervaringen , wat ik zie en lees bij wijlen. Momenteel is er wel een recessie in Colombia, 0.4 % mingroei het afgelopen kwartaal. Maar een mingroei is niet iets waar de mensen last van hebben in het algemeen. Wel de investeerders en eigenaren van ondernemingen, de aandeelhouders. En uiteindelijk de werknemers ook. De auto-industrie heeft hier een behoorlijke klap gekregen. Maar dat hangt ook samen met de stemming van de heer Chavez, want een groot deel van de export is voor Venezuela bestemd. En dat is nou niet bepaald zo'n prettige buurman als mevrouw Merkel.
Ik weet dat in mijn moederland de crisis het belangrijkste onderwerp is in de media. Hier niet. En daarmee heb je eigenlijk al het belangrijkste verschil met Nederland te pakken. In Colombia is altijd al erg veel nieuws: oorlog, geweld, aardbevingen (afgelopen nacht was er weer eentje , maar ik sliep vast) , doden met wateroverlast etc. . En de mondiale crisis is ook een onderwerp, maar niet meer of minder belangrijk dan andere items. Het begrip komkommertijd is hier onbekend. In Nederland moet men soms aansprekende onderwerpen zoeken, want het is niet altijd Koninginnedag.
De economische realiteit in Colombia voor een grote groep mensen is, dat de persoonlijke economische omstandigheden vaak problematisch zijn, crisis of niet. Dat heeft vooral direct of indirect te maken met de terreur in het land. En ook met de gebrekkige sociale voorzieningen, die wel volop in ontwikkeling zijn, maar nog lang niet van Nederlands niveau. Je kan wel zeggen, dat in het algemeen de mensen het veel beter hebben gekregen de afgelopen jaren. Er zijn nu veel meer auto's op de wegen. Er wordt vakantie gevierd door grote groepen mensen. Men gaat naar Europa of de V.S. op vakantie. En zeker niet alleen de superrijken. Er is een grote middenklasse. Niet zo rijk als de Hollanders natuurlijk, die ieder jaar een nieuwe salontafel kopen en dan ook nog naar Turkije op vakantie gaan. Meubels worden hier gewoon 1 keer gekocht totdat ze echt op zijn. En een vakantie naar het buitenland is niet uitzonderlijk, maar meestal 1 keer in je leven.
Maar velen zijn nu rijk genoeg om een auto te hebben. En een eigen huis(je). Alles wel veel eenvoudiger dan in NL. Vaak is de auto een oud beestje, maar het rijdt. Het huis is meestal veel eenvoudiger dan de gemiddelde sociale huurwoning in NL. Maar ja dat daar in Europa is ongekende luxe, tot in de details.

Er is hier een grote informele economie, ambulante handel en heel veel mensen hebben een winkeltje thuis. Juist ook mensen die het al redelijk goed hebben doen er wat bij.
Ze koken Colombiaans eten, tamales of een soort loempias bijvoorbeeld of organiseren vakanties. Ze verkopen vaak aan bekenden of vrienden. Hoe groter hun sociale netwerk, hoe meer kans op succes.
En particulier georganiseerde vakanties zijn heel populair geworden hier. Voor een groot gedeelte is de spectaculaire groei van de Colombiaanse economie te danken aan de huidige president Uribe. Die heeft er de afgelopen 6 jaar voor gezorgd dat het land een stuk veiliger is geworden in een aantal specifieke regio's, zoals Medellin en omgeving. Vandaar ook dat hij de meest populaire president is in Zuid-Amerika. De meeste mensen zijn er flink op vooruit gegaan. Want dankzij die verbeterde veiligheidssituatie zijn investeringen ook aantrekkelijker geworden.
Daarnaast is er natuurlijk zoals beschreven grote armoede, werkloosheid, dakloosheid en een dagelijkse strijd om het bestaan. Dat is niet veranderd. Voor veel mensen is het dus altijd al crisis geweest. Maar de basisvoorzieningen voor de mensen zijn drasisch verbeterd onder Uribe. Gratis gezondheidszorg, sociale uitkeringen voor de allerarmsten e.d (estrato 0 of 1).
Dan is er nog de huidige mondiale crisis. Die heeft in Colombia wel invloed maar raakt vooral de mensen en families die in Amerika of Spanje werken. Mensen die daar wonen vragen soms geld uit Colombia om rond te kunnen komen. En er gaan relatief (t.o.v. voorgaande jaren) veel Colombianen terug naar hun moederland. Maar het gaat absoluut nog wel om kleine aantallen. De Colombiaanse regering heeft inmiddels een remigratiebeleid geëntameerd, waarbij remigranten hulp wordt geboden bij het vinden van een baan.
Kortom: gevolgen zijn er wel, maar toch in de marge. In principe heeft Colombia nu een uitstekende uitgangspositie voor de toekomst. De bevolking is vaak behoorlijk goed opgeleid. De mensen zijn erg ambitieus, men wil voor zichzelf en voor de kinderen een goede toekomst. En men investeert daar ook persoonlijk in. Hier is niet de mentaliteit dat een ander of de overheid overal voor moet zorgen. Dat kom je soms wel tegen bij mensen die overal over klagen, ja die heb je hier ook. Uitvreters kennen we ook hier. Maar de overgrote meerderheid probeert van alles om geld te verdienen. En laat zich daarbij, hoe basaal dat ook mag wezen, van hun beste kant zien. En ze moeten wel natuurlijk.
Daarnaast is er een sociaal netwerk waar men op terug kan vallen. Eten is niet duur, dus men is altijd en overal welkom. Alleen sommige mensen vallen daarbuiten: alcohol of drugsverslaafden. En vluchtelingen: hun werk en hun netwerk ligt in een ander gedeelte van dit immense land. Daarom is veiligheid zo ontzettend belangrijk voor het leven. Vluchten is echt het einde van alles. Het duurt dan jaren voor men weer iets heeft opgebouwd.

Onze trip naar Tolú en Monitos.

Onze wederwaardigheden tijdens onze trip naar de Caribische kust (Tolú)

We zijn met de bus gegaan. Een trip voor 4 dagen, met 27 personen van alle leeftijden. Allemaal Colombianen, behalve wij dan. Mijn van origine Colombiaanse vrouw wordt door sommigen ook als buitenlander bezien, omdat haar spaans ook wat anders is dan anders.

Onderweg
Onderweg naar Tolú kwamen we, ten noorden van Santa Rosa del Osos, door een gebied waar vluchtelingen langs de weg waren neergestreken. De krotjes die er stonden gaven aan dat ze nogal recent waren en daar was eigenlijk helemaal niks voor de mensen daar.

Geen voorzieningen (water ed), geen scholen etc. Deze mensen zochten maar 1 ding: veiligheid. Daarachter lagen de uitgestrekte oerwouden, maar ook de stukjes grond waar mensen boerden met een koe en suikerbieten wellicht of yuca’s (cassave). Maar de para’s, farc/eln en ander geboefte, dulden geen pottenkijkers bij hun activiteiten. Dus vluchten deze mensen van hun boerderijtje weg, dat daarna wordt afgebrand. En dan zitten ze nu met bijna niks langs kant van de weg te bedelen. Erger dan wat ik in Medellín gezien heb: daar zijn altijd voorzieningen van de stad. Ja het kan altijd erger.

Vreemdeling
Leuk als kinderen naar je toe komen, die nog nooit een buitenlander hebben gezien. Het ene meisje van 6 komt met een nog kleiner kind , stevig aan het handje , want je weet maar nooit met zo’n rare kwiebus uit dat verre land. Welk land?
Uit welk land ik kom, dat weet ze niet. Japan? Of toch Amerika. Want ze weet dat haar vader wel eens een Amerikaan is tegengekomen in de stad. Uit Holanda! Oh ja dat kent ze ook. Dus die zien er zo uit, zegt ze tegen haar broertje. Nou nog eens goed kijken naar me. Verstaan doen ze me natuurlijk niet, want ik ben zo bijzonder dat mijn Spaans natuurlijk ook heel bijzonder is. Dus als ik wat zeg, kijken ze hun vader aan om uitleg. Want zo’n man uit het buitenland , zo ver hiervandaan, ja die spreekt heel raar spaans. Totaal onverstaanbaar. En vader had al eens een buitenlander ontmoet, dus die weet t wel.
Ja ik blijf voor hen de extra bezienswaardigheid voor die dagen. Voor hen ben en blijf ik onverstaanbaar. En er wordt speciaal op mij gelet. De hele reis, alle dagen. Tot het afscheid als ik een zoen krijg, want dat durft ze inmiddels.

De reis en de natuur
De reis was bijzonder goedkoop vergeleken met andere reizen die in die richting worden georganiseerd. Het zag er allemaal veelbelovend uit met veel dag-excursies naar eilanden, kaaimannen en een modder-vulkaan. En hoewel we noch een kaaiman noch een vulkaan hebben gezien: het was een prachtreis. De eilandjes voor de kust zijn schitterend. De San Bernardo archipel. Met het dichtstbevolkte eilandje ter wereld, Santa Cruz del Islote met 97 huisjes en 1247 inwoners op 10.000 m2. Begrafenissen moeten op een ander eiland plaatsvinden. De inwoners van de eilanden zijn arm, of erg arm. Maar flora en fauna zijn mooi, soms spectaculair. Zoals de wandelende boom van 500 jaar oud met wortels die uit de zijtakken komen en naar de grond groeien en vervolgens weer nieuwe stammen worden.

De wandelende boom.

Veel pelikanen natuurlijk maar ook imposante fregatvogels. En je kan er heerlijk zwemmen. Soms zwem je te midden van de vissen, die uit het water springen en die je langs je benen voelt strijken. Een klein bijkomend nadeel is wel dat alles naar vis ruikt als je uit het water komt.
We waren tevoren getipt, dat de organisator van de reis een Godvrezend man is en dat er zo nu en dan gebeden moest worden. De reisgenoten en wij werden door de organisator al aan het begin snel ervan bewust, dat onze reis toch vooral ook een mooie gelegenheid is om eens flink te gaan bidden. Dus de reis begon daarmee, doch na een 1 uurtje was het gebeurd.

Het verblijf
Het hotel in Tolú was eenvoudig. Kleuren TV met 100 kanalen, kamer –en-suite, maar geen warm water . Overigens niet zo erg met 33 graden overdag en 30 graden ’s-nachts.
De andere nachten verbleven we in Monitos, een gehucht op ca 60 km ten westen van Tolu. Daar was het hotel nog iets eenvoudiger. Ook een kamer-en-suite, met kleuren-TV en 30 zenders. We konden ook genieten van de propaganda-zender Telesur van onze vriendelijke vriend de heer Chavez, die zijn vriend de heer Ahmadinejad nog eens van harte feliciteerde met zijn enorme zege. Het Iraanse volk heeft weer eens gezegevierd.
Het sanitair zeer basaal. Een emmer, een pot, een kraantje en een buis hoog uit de muur. Maar alles was schoon. Dat wel.
Gelukkig hadden we een medebewoner, een hagedis, die onze nachtelijke belagers opvrat. En buiten was het een modderbad, het had gestroomd van de regen. De autoriteiten van de provincie waren dit dorp vergeten bij de bestrating. Het dorp Monitos is veel armer dan Tolú. Tolú had aan de boulevard nog een toeristisch aanzien, maar dan zonder het toerisme dat daarbij hoort. Er waren meer verkopers dan toeristen.
Monitos had geen toeristen, behalve wij dan. Er was wel een feest in de blubber op de avond dat we er waren, met muziekkorpsen en dansmariekes. Maar het was te modderig om er naar toe te gaan.

De overtocht naar Isla Fuerte en terug
Het varen met de bootjes op volle zee zou in Nederland ongetwijfeld verboden zijn geweest. Ons bootje ging afgeladen (met 27 mensen) naar een eilandje dat ca 50 km voor de kust lag. Achteraf bezien: totaal onverantwoord. Maar dat vind ik hier wel vaker.
Aan het roer de schipper, een knul van een jaar of 18. En die vond het allemaal wel leuk zo. De boottrip was net zoiets als de bootjes op de wildwaterbaan in de Efteling, maar dan midden op zee. Alles wordt klam van het vocht, of gewoon nat. Op de terugweg bleek ca 1 km voor de kust dat de benzine op was. Gelukkig was er geen hevig noodweer uitgebarsten. Dat gebeurde pas een uurtje later. We hebben dus 3 kwartier liggen dobberen voordat vriendjes met benzine aankwamen varen. Er was voor de terugweg nét iets te weinig benzine getankt, het scheelde ca 1000 pesos (30 eurocent) . Maar ja de schipper dacht lekker zuinig te zijn. En als bonus kregen we bij de landing 2 grote golven over ons heen. Toen was dus alles zeiknat. Alles wat ik bij me droeg, op mijn camera na, was natgeworden.

Een onvergetelijke reis, in meerdere opzichten.