Momenteel heb ik nog steeds regelmatig contact met Nederland. Iedereen die emigreert zal erachter komen dat er altijd nog wat losse eindjes zijn, als je allang weg bent.
Belangrijke tip: zorg dat wanneer je emigreert, dat je een waarnemer in Nederland hebt benoemd voor minimaal het eerste jaar.
Correspondentie
Met name het eerste jaar loopt nog de meeste correspondentie met Nederlandse bedrijven. Ook al heb je allerlei officiële brieven, aangetekend zelfs, e-mails en telefoontjes gepleegd: je zal er van schrikken hoeveel bedrijven dat allemaal in de prullenbak gooien. Zelfs aangetekende brieven worden soms volkomen genegeerd.
Van de instellingen en bedrijven die hun administratie moesten aanpassen voor mijn adreswijziging heeft een royale meerderheid kennelijk een enorme blauwe bak waar alle correspondentie in verdwijnt. Ook e-mails worden niet beantwoord. Twee van de drie gemeenten beantwoordden mijn (herhaalde) email niet. Absoluut dieptepunt was het digitaal loket van de Gemeente Dordrecht.
Bij de particuliere instellingen was het resultaat uiteindelijk ook bedroevend slecht.
Veel bedrijven, die kennelijk een grote blauwe bak hebben waar de post, aangetekend of niet, half wordt gelezen of gewoon weggegooid.
Bij e-mails sturen ze rustig een automatisch aangemaakt bericht terug, dat je snel antwoord krijgt. En dan gebeurt er vervolgens helemaal niets. En dat houden ze maanden vol. Call-centers of shared-service-centers zijn meestal een drama. Men werkt met 0800-nummers of 0900-nummers. Deze zijn vanuit het buitenland niet bereikbaar. En heb je toevallig wel een gewoon nummer van het bedrijf, dan schrikt men plots wakker. Oh ja, ik zie inderdaad die mail van U. Tjonge ja, nee we hebben een reorganisatie weet U, dus vandaar dat U nog even niets van ons gehoord heeft.
Ga er van uit, dat ruim 50% van de bedrijven (en vooral publieke instellingen) permanent in een stadium van reorganisatie verkeren. Normale post werkt niet. Alleen een telefoontje met toevallig de juiste persoon brengt een oplossing.
Bij emigratie raad ik aan juridische bijstand in Nederland tevoren te regelen. Bedrijven of (semi-)publieke instellingen, die je voor fatsoenlijk houdt, zijn dat vaak helemaal niet. En alleen een aangetekende brief van een advocaat helpt dan. Medewerking vanuit Nederland is over het algemeen spaarzaam. Liever gezegd: het is ongebruikelijk.
Straatnamen
Een bijkomend obstakel bij de communicatie is de
adressering. Onze straten in Medellín hebben (meestal) geen namen, maar
cijfers. En dat veroorzaakt ook weer allerlei fouten. Nauwkeurig werken is er vaak niet bij: er wordt wat afgeprutst door sommige (gerenommeerde) bedrijven. Als ze "Calle 74" moeten schrijven en ze maken er 72 van, tja dan komt de brief niet aan. Let daar dus heel goed op. Een foutje is menselijk. Maar als dat foutje 8 maanden moet duren om hersteld te worden, tja...dan breekt mijn klomp.
Met dat soort problemen krijg je wel te maken. Uiteindelijk moet je dan toch een waarnemer in Nederland hebben , die in Nederland kan ingrijpen.
Telefoon
En de telefoontjes naar die bedrijven werken ook niet altijd super-goed. Je hoort ze aan de andere kant van de oceaan denken: ach wat zeurt die man in dat tropische land. Soms steken ze dat nauwelijks onder stoelen of banken. Ze hebben er eigenlijk de pest over in, dat zij tot hun 67e aan die telefoon moeten hangen. En daarbij moet men mij te woord te staan, terwijl zij in hun gedachten mij in een hangmat zien liggen met een Colombiaanse schone naast me, die vraagt of het nog wel goed met me gaat. Ja, dan kan ik me voorstellen, dat ze proberen zich van hun meest onbeschofte kant te laten zien.
Want hun rancuneuze gevoelens over die hangmat en zo, ja dat klopt wel. Helaas pindakaas voor hen.
Mijn empathie voor onze klantgerichte vriend aan de andere kant is daarom groot. En dat hij dan op vrijdagmiddag kwart voor vijf denkt: "laat die vent barsten met zijn sores" , terwijl hij straks de vrieskou in moet, ja hoor allemaal begrip mijnerzijds. Op die momenten zou een beeldtelefoon voor die sjagrijnige meneer erg handig zijn. Dan zou hij kunnen zien dat het leven niet voor iedereen kommer en kwel is. Nee een kleine 10.000 km naar het zuidwesten, zijn er mensen die
wel genieten van het leven.
En ik ondertussen, liggend in mijn
hamaca tussen de ara's druk aan het werk. Waarbij ik voortdurend wordt lastiggevallen door zo'n lelijke Colombiaanse
archiefjuffrouw. Want ik stel een opgeruimd archief op prijs. Het valt allemaal niet mee hier.
Tijdsverschil
Alles werkt uitstekend verder met de Colombiaanse communicatie-infrastructuur, geen
Caracas-toestanden in Medellín. Alleen internet heeft wel eens kuren.
Maar er is een ander probleem, dat bij een korte vakantie in Colombia nauwelijks stoort: het
tijdsverschil.
Als je allerhande bedrijven in Nederland moet bellen omdat er daar van alles fout gaat dan is er nog dat tijdsverschil als vervelend obstakel.
Het tijdsverschil met Nederland is in Zomertijd 7 uur en in Wintertijd dus 6 uur. Als je thuis (in Medellín dus) niet internationaal kan bellen (en dat is de standaard-aansluiting hier) dan moet je voor 10.00 uur in een belwinkel zijn, anders is dat bedrijf in Nederland, dat je hoognodig moet bellen, gesloten.
En aangezien onze belwinkel rond 09.30 open gaat, heb ik weinig tijd om te bellen, zeker als er mensen vóór mij zijn.
Daarbij komt dat het dan op dat moment 16.30 uur is. En voor een hoop mensen in Nederland schijnt dat een tijd te zijn , dat de vulpen al in de lade ligt. En er zijn ook een heleboel mensen aan de andere kant van de oceaan, die dan nog rustig
"ja hoor meneer, het komt allemaal in orde" zeggen terwijl ze al met hun warme jas aan staan om bij moeders de vrouw van
de zuurkool met worst te gaan smullen.
Er komt voor mij echter helemaal niks in orde.
En dat merk je dan een week later als je nog steeds geen respons hebt via e-mail.
Wat je in dat geval
niet moet doen: je druk maken om dat soort dingen. Na een tijdje is het over. Zij zijn jou vergeten en jij bent hun allang vergeten.
Ik hou trouwens helemaal niet van zuurkool met worst. Geef mij maar een bandeja paisa.
Berichten
