Over boeken gesproken: Eduard is schrijver van het boek "Het Opemus Dokaboek"(1978), dat gaat over een Tsjechisch vergrotingsapparatuur voor de Donkere Kamer (eventueel ook die van Damocles). Zo´n Opemus heb ik ook nog wel eens gehad op een blauwe maandag, maar dat terzijde.
Eduard had jaren geleden alles en iedereen in Nederland in de steek gelaten om zijn hart te volgen. Zijn liefde voor een Sirene in de gedaante van een schone Colombiaanse bracht hem naar Medellín. TRouwde haar en samen kregen ze hier een dochter.
Hij kreeg multiple sclerose en de vrouw liet hem in de steek na een jaar of 15.
Hij werd uiteindelijk opgevangen in een tehuis voor geriatrie in een wijk in het noorden van de stad, in de buurt van metrostation Acevedo, genaamd El Eden.
Nou voor Eduard is het inderdaad het Eden. Want hij heeft het erg naar zijn zin. De mensen die hem (samen met ca 30 andere bewoners) verzorgen doen hun uiterste best.
Natuurlijk gaat het wel samen met grote communicatieproblemen. Door zijn ziekte is hij nauwelijks te verstaan. Spaans spreekt hij nauwelijks. Maar het Nederlands is ook heel moeilijk (meestal niet ) te verstaan. Het belangrijkste communicatiemiddel was zijn duim. Duim omhoog betekende dat hij het ermee eens is.
Dus toen ik aan Eduard vroeg of hij het naar zijn zin had in Colombia ging zijn duim omhoog.
Er heeft al eerder een bericht hierover in El Colombiano gestaan, zie hier.
..
..
7 reacties:
Hallo Omega,
Leuk stukje vooral gezien de verzorgingshuizen in Nederland met regelmaat het nieuws passeren, en dan helaas niet in positieve zin, dwz dat er fors bezuinigd wordt binnen de zorg waardoor ouderen de dupe zijn! Misschien kan Colombia als voorbeeld dienen!! Hier worden alleen managers er beter van, schrappen die laag!
Gr Jan
Hallo Omega,
Leuk stukje vooral gezien de verzorgingshuizen in Nederland met regelmaat het nieuws passeren, en dan helaas niet in positieve zin, dwz dat er fors bezuinigd wordt binnen de zorg waardoor ouderen de dupe zijn! Misschien kan Colombia als voorbeeld dienen!! Hier worden alleen managers er beter van, schrappen die laag!
Gr Jan
Apart verhaal zeg. Is zijn dochter ook van de aarbodem verdwenen??? Hoe dan ook ik hoop dat hij veels steun krijgt. Vraag me alleen af hoeveel aandacht een colombiaan van zijn leeftijd met zijn aandoeningen zou krijgen.......
Ha Karin,
In de meeste dorpen en stadjes die ik ken zijn bejaardenhuizen. Meestal klein van omvang. Moeders blijven toch vaak bij de kinderen. Zorgen voor de kleinkinderen.
De gemeente Medellín zorgt er uieindelijk ook voor dat ongewenste oma´s en opa´s die op straat belanden uiteindelijk in een tehuis een plaatsje krijgen. Ook hier heb je dus nogal harteloze lieden, die hun moeder of vader verder niet meer aankijken tenzij er nog een pensioen aan vastzit.
Het meisje is bij haar moeder en wellicht dat ze later toch nog eens haar vader wil zien.
Maar de aandacht in de pers is natuurlijk wel voor die Hollander.
Persoonlijk geloof ik dat dit Eduard allemaal ontgaat. De MS zit ook in zijn hoofd, hij wijst er ook naar.
Natuurlijk heb je wel gelijk Karin dat Eduard het stukken beter heeft hier dan menig oude Colombiaan:
- hij heeft een heerlijk bed
-hij wordt iedere dag gewassen
- hoeft zich noot zorgen te maken over de gas en elektra
- heeft iedere dag eten en hij poneert zelfs klachten over het eten dat hij toch vooral Hollands wil hebben. Draadjesvlees.
Nee medelijden is niet op zijn plaats vind ik, want hij wordt uitstekend verzorgd.
En ik kan ik hier zo om de hoek al veel meer ellende tegenkomen.
Maar het is natuurlijk wel weer een bizar verhaal.
Wie betaalt deze verpleeghuizen? De (lokale) overheid? De kerk? De familie (maar wie betaalt er dan voor Eduard?)?
En hoe zit dat met normale bejaardenhuizen?
de Gemeente betaalt aan bejaardenhuizen en verpleeghuizen een bedrag naar rato van het aantal bewoners. Daarnaast ontvangen ze schenkingen en bijdragen van de bewoners, als ze een pensioen hebben. Per gemeente kan dit verschillen. En per bejaardenhuis. Voor de rijke bejaarden zijn er privé-bejaardenhuizen met een bijdrage (bv) van rond de 3 miljoen pesos per maand. We praten bij Eduardo over een eenvoudige inrichting met gezamenlijke slaapkamers. Dat is wel normaal hier. Maar dit tehuis ziet erg goed uit. Ik heb al in vele dorpjes de bejaardenhuizen mogen zien. Zijn allemaal heel kleinschalig. En doet vaak triest aan. Net als in Nl.
Een reactie plaatsen